فضـفـضـة

وحشتونى جداااااااااا ووحشتنى المدونة هنا
وانا داخلة النهاردة ومش عارفة هكتب ايه بس كل اللى انا حساه انى عايزة اتكلم وافضفض حاسة انى تعبانة اوى والله


عارفين احساس لما تجى حاجة توقعك وانت تحاول بكل قوتك انك تقف على رجليك من تانى وفعلا بتنجح انك تقف ومع اول بسمة بتترسم على شفايفك لانك حسيت انك خلاص قدرت تقف


تيجى ألف دمعة تانية تمحى البسمة دى ومرة بعد مرة تحاول انك تقف وبرضه تقع لدرجة انك خلاص تحس بالتعب وتحس باليأس وتحس ان مابقاش فى حد ولا حاجة فى الدنيا بتفرق معاك


اهو ده اللى انا حاسة بيه
بقى محفور جوايا نوع من الحزن غريب مابقاش عند نفس اشوف حد ولا اتكلم مع حد وحاسة لما بضحك بضحك ضحكة مزيفة مش اقدر اضحك من جوايا بجد


واللى مدايقنى بجد انى كنت انا اللى دايما بخرج اللى حواليا من اللى هما فيه دلوقتى لا عارفة اخرج لوحدى ولا سايبة حد يخرجنى ويساعدنى


ومش قادرة اتكلم يمكن لانى من جوايا متأكدة ان الكلام بدل مايريحنى هيتعبنى اكتر


بجد تعبت من نفسى وطول الوقت بدعى ربنا انى ارجع زى ماكنت
نفسى اعاكسهم فى البيت زى زمان نفسى اقعد مع بابا وافضل ارغى وارغى لحد مايقولى ارحمينى يابنتى صدعتينى


نفسى ادخل لماماتى المطبخ وهى بتحضر الاكل وافضل اعاكسها وتفضل تشكى لبابا منى وتقوله شفت البنت وشقاوتها


نفسى ارجع مع صحابى زى الاول لانى خايفة اكون خسرت حد منهم وعارفة انى قصرت فى حق ناس منهم فى وقت كانوا محتجنى اكون جانبهم وماقدرتش اكون جانبهم
يااااااااااااااه نفسى فى حاجات كتير اوووووووى


وكل اللى هقدر اقوله ياااااااااااااااااارب
(ادعولى اوى بحبكم فى الله)